Comedy over leven in het nu, en een zaal die het moment miste
Dit voorjaar zat ik in een klein theaterzaaltje naar de show van Guido Weijers te kijken. Voor wie hem niet kent: een superbekende Nederlandse comedian die dit jaar voor het eerst in België optreedt. Nog geen grote zalen, gewoon een intieme clubsfeer. Precies zoals ik het graag heb.
De rode draad van zijn show was tijd. Dat we vergeten te leven omdat we constant met morgen, met gisteren of met "iets anders" bezig zijn. Dat we in het nu moeten zijn.
Vanaf de eerste minuut zat ik aan zijn lippen gekluisterd. Woord voor woord zei hij dingen waar ik volledig achter sta en die ik zelf ook wil brengen. Maar het opmerkelijkste die avond was niet de show zelf.
Een zaal die de show niet kon volgen
Schuin voor me zat een dame die de hele show door foto's nam. Onscherpe foto's, want het was niet bepaald licht in die zaal. Ik weet niet hoeveel wazige foto's van Guido Weijers iemand nodig heeft om voldaan naar huis te gaan, maar halverwege de show had ze blijkbaar haar quotum gehaald.
Foto's die hoogstwaarschijnlijk stilletjes wegzakken in haar fotoarchief, om nooit meer bekeken te worden.
Verderop zaten de roepers: mensen die elke kans aangrepen om luid te reageren. Soms speelde Guido erop in. Vaak niet, en dan werd het gewoon irritant voor iedereen die wél kwam luisteren.
“Een show over in het moment zijn. En een publiek dat het moment niet kon vasthouden.”
- Geert Vermeulen
Waarom lukt aanwezig zijn ons niet meer?
We zijn gewend geraakt aan constante prikkels. Onze telefoon geeft ons om de paar minuten een kleine dopamineshot: een notificatie, een foto, een berichtje, een like. Daardoor hebben we afgeleerd om tevreden te zijn met minder prikkels.
En het gekke is: hoe meer we naar onze schermen kijken, hoe minder we het moment écht beleven. Hoe meer we documenteren, hoe minder we ondergaan. We worden toeschouwers van ons eigen leven.
Op het moment dat je je telefoon bovenhaalt om iets vast te leggen, stap je uit de ervaring en word je er een toeschouwer van. Die foto bewaart het beeld, maar het moment zelf heb je dan al half gemist.
Aanwezig zijn is een spier
Het goede nieuws: aanwezig zijn kan je trainen, net zoals fysieke kracht. Hoe vaker je het oefent, hoe makkelijker het wordt.
Ik ben hier zelf nog onderweg. Verder dan sommigen, minder ver dan anderen. Maar dit heb ik gemerkt: vroeger pakte ik tijdens een fietstocht regelmatig mijn telefoon om een foto te maken of even iets te checken.
Tegenwoordig laat ik hem veel vaker in mijn zak. En het rare? Ik geniet er zoveel meer van. Het ritme, het landschap, de geur van het bos, dat wilde diertje in de verte. Dingen die je mist als je naar of door een schermpje kijkt.
Vier dingen die mij helpen om aanwezig te zijn
- Telefoon op stil of uit het zicht tijdens een wandeling, een fietstocht of een moment dat ertoe doet.
- Niet elk leuk moment fotograferen. Sommige momenten zijn er om in je hoofd herinnerd te worden, niet op een SD-kaart.
- Echt kijken. Naar het bos, naar de mensen tegenover je, naar het bord eten op tafel. Niet als achtergrond, maar als hoofdgebeuren.
- Stilte uithouden. Zonder podcast, zonder muziek, zonder afleiding. Gewoon je gedachten en wat er om je heen gebeurt.
Kies één wandeling, fietstocht of maaltijd waarbij je telefoon uit het zicht blijft, van begin tot eind. Let achteraf op wat je anders gezien, gehoord of geproefd hebt dan gewoonlijk.
Wat ik meeneem
Guido's show ging over leven in het nu. De grootste les zat niet in zijn grappen, maar in wat ik om me heen zag: een hele zaal die op de een of andere manier de boodschap miste, terwijl die letterlijk vanaf het podium verteld werd.
Het is makkelijk om naar anderen te wijzen. Naar de fotograferende dame, naar de roepers. Maar de echte vraag is: hoe vaak ben jij volledig aanwezig? Zonder telefoon, zonder afleiding, zonder in je hoofd ergens anders te zijn?
Sommigen zijn daar verder in dan ik. Anderen staan nog aan het begin. En dat is oké. Iedereen heeft zijn eigen pad.
Maar één ding weet ik zeker: hoe meer ik die spier train, hoe rijker mijn leven voelt.
Wees geen kijker. Wees aanwezig.
Oh ja, nog dit
Na de show bleven we nog even hangen voor een drankje. Van al dat lachen hadden we immers dorst gekregen. Leuke babbel, biertje erbij, top.
Tot ik om me heen keek naar het handvol mensen dat hetzelfde idee had als wij. Op een enkeling na zaten ze allemaal op hun smartphone te scrollen. Ook wie in gezelschap was. Het viel echt op.
Duidelijk dat zij bij de mensen horen die de onderliggende boodschap van de show grandioos gemist hadden.
Veelgestelde vragen
Wat betekent leven in het nu?+
Leven in het nu betekent dat je aandacht bij wat er op dit moment gebeurt is, in plaats van bij morgen, bij gisteren of bij iets anders. Je beleeft wat er rond je gebeurt, in plaats van het alleen te registreren.
Waarom is aanwezig zijn zo moeilijk geworden?+
Onze telefoon geeft ons om de paar minuten een kleine dopamineshot via notificaties, berichtjes en likes. Daardoor zijn we gewend geraakt aan constante prikkels en vinden we het moeilijk om tevreden te zijn met minder.
Kan je leren om meer in het moment te zijn?+
Ja. Aanwezig zijn werkt als een spier: hoe vaker je het oefent, hoe makkelijker het wordt. Begin klein, bijvoorbeeld met één wandeling of maaltijd per week zonder telefoon in zicht.
Hoe ben ik minder met mijn telefoon bezig tijdens leuke momenten?+
Zet je telefoon op stil of leg hem uit het zicht tijdens momenten die ertoe doen, en neem niet van elk leuk moment een foto. Sommige momenten zijn er om in je hoofd herinnerd te worden, niet op een geheugenkaart.
Wat kan ik doen om stilte beter te verdragen?+
Oefen met korte momenten zonder podcast, muziek of andere afleiding, bijvoorbeeld tijdens een wandeling. Laat je gedachten en wat er rond je gebeurt er gewoon zijn. Hoe vaker je het doet, hoe vertrouwder stilte aanvoelt.
