Goud verloren, Brons gewonnen: mijn Stoneman Miriquidi avontuur

Na een tweede succesvolle gouden Stoneman Arduenna voelde ik me meer dan klaar voor mijn grote hoofddoel van 2024: de Stoneman Miriquidi in het Ertsgebergte (op de grens van Duitsland en Tsjechië).

Al meer dan 5 jaar stond deze Stoneman op mijn verlanglijstje, en uiteraard wilde ik deze ook in 1 dag fietsen om zo weer een nieuwe gouden steen op mijn trofee te kunnen plaatsen.

Dit jaar had ik er harder dan ooit tevoren voor getraind en de geslaagde generale repetitie in eigen land bevestigde dat ik er nu echt klaar voor was.

En zo geschiedde… Omdat het een autorit van dik 700 km was tot in het Ertsgebergte besloten we er een (korte) vakantie omheen te bouwen. Zo had Elke er ook wat aan en konden we ook samen nog wat leuke dingen doen en eventjes tot rust komen…

De Stoneman zelf, die kreeg een bijzondere wending en daarover kom je alles te weten in deze blog. Ben je niet zo’n fanatieke fietser, sporter of mountainbiker zoals mij, dan ga je uit mijn verhaal zeker wat motivatie of inspiratie kunnen halen…

Stoneman Miriquidi GOLD verslag

De Stoneman Miriquidi is op papier net wat pittiger dan de variant in ons eigen land. Vorig jaar werd er nog een nieuw, tiende, checkpoint toegevoegd aan de route waardoor de route ook weer iets langer geworden is.

Het GPX-bestand dat ik ontving na mijn inschrijving (ik koos trouwens voor het Classic starterspakket met alles erop en eraan) deed me even slikken want naast 176 km lagen er 4881 hoogtemeters op me te wachten. Toch een dikke 800 hoogtemeters meer dan bij de Belgische Stoneman en dat op quasi dezelfde afstand…

De route leidt je door 2 landen en over 9 bergtoppen. De hoogste bergtop, de Klínovec in Tsjechië, ligt op 1244 meter hoogte. Onderweg mag je 10 gaatjes knippen in je Stoneman kaart.

Voorbereiding

Het was eigenlijk een last minute beslissing om richting het Ertsgebergte te trekken. Initieel was het mijn bedoeling om in 2024 de Stoneman’s in Oostenrijk, Zwitserland en Italië in één trip te gaan fietsen. Hiervoor zouden we dan een camper huren… 

Plannen kunnen veranderen en misschien komt het er de komende jaren nog wel van. Het vergt immers net iets meer voorbereiding dan de trip die we nu achter de rug hebben.

De shift naar dit nieuwe doel kon ik in een handomdraai maken. En zowel fysiek als mentaal was ik er klaar voor. 

Nooit eerder was ik zo vaak hoogtemeters gaan trainen in de Ardennen. Nooit eerder waren mijn benen zo sterk.

En ook mentaal zat het snor. Dankzij een korte hypnose-sessie van Elke, de dag voor de rit, kon ik er ook veel relaxter aan beginnen.

En ook de korte visualisaties helpen me telkens om dit soort ritten tot een goed einde te brengen. Het is dan al eens gebeurd, onbewust, maar het maakt echt een wereld van verschil!

De technieken die ik hiervoor gebruik vind je ook terug in onze masterclass over de kracht van visualisatie. “Het is een tool die je niet alleen in sport, maar ook in veel andere aspecten van het leven kunt inzetten.”

D-day

Op dinsdag 3 september 2024 was het zover en ging ik de Stoneman Miriquidi in 1 dag fietsen. We logeerden net over de Tsjechische grens en na een korte aanloop van 4 km kon ik inpikken op de Stoneman route.

Om 5 uur ’s morgens ging de wekker en iets na 6 uur zat ik al op de mountainbike. De zon kwam een half uurtje later pas op en zo zou ik toch een dikke 13 uur de tijd hebben om voor het donker weer terug aan ons appartement te staan.

Op basis van mijn tempovoorspelling had ik op die manier ook meer dan voldoende tijd om regelmatig een korte pauze te houden onderweg…

De eerste checkpoints

Ik durf bij dit soort ondernemingen wel eens wat te snel van start te gaan. Omdat het eerste deel van de rit, op papier, het minst zware leek, had ik me voorgenomen om toch een beetje door te rijden en pas in het tweede deel wat meer te anticiperen.

Het eerste checkpoint, op de Fichtelberg (met 1215 meter de tweede hoogste top van de dag), volgde al na een kleine 8 km.

Checkpoint Fichtelberg

Fichtelberg

Daarna kwamen de wat minder hoge bergtoppen het eerste aan de beurt. Later op de dag, in het Tsjechische gedeelte, stonden de echte kleppers van 1000m+ nog te wachten.

De benen waren fris en na 3 uur fietsen knipte ik op de Scheibenberg al een vierde gaatje in mijn Stoneman kaart. Dit ging vlotter dan gedacht. De klimmen naar de desbetreffende checkpoints waren wel erg steil en best zwaar. 

Checkpoint Scheibenberg

Uitkijktoren Scheibenberg

De beklimming door de oude bobsleebaan richting de Pöhlberg (3e checkpoint van de dag) was fantastisch mooi maar ook een moment om weer met de voetjes op de grond te komen. Deze bergachtige omgeving is toch nog wat anders dan onze Ardennen…

Pittige statistieken

Een slipper van mijn voorwiel op één van de steilste stukken zette me enkele meters te voet. Op deze kleine strubbeling na haalde ik toch al fietsend de top, ook al was het tergend traag…

Het wondermooie Duitse gedeelte

Achteraf gezien vond ik dit eerste gedeelte van de Stoneman route veruit het mooiste. Het begon al na de klim naar de Fichtelberg waar je mocht afdalen door overschotten van een oude rodelbaan… 

Yep, het Ertsgebergte is een echt wintersport mekka met indrukwekkende skischansen en vele skiliften, pistes en après-skihutten… Op 3 bergtoppen is er trouwens ook een bikepark, zodat er in de zomer ook weer wat te beleven valt en als deelnemer aan de Stoneman mag je er ook gewoon doorheen fietsen. Je moet er uiteraard wel eerst de berg voor naar boven fietsen… Daarover verderop meer!

De prachtige afdaling over een fantastisch mooi (breed) pad doorheen een open bos gaat me eeuwig bijblijven. Dit was voor mij één van de mooiste passages ooit, ook al was het pad wat breder. Het ging loeihard en in een mooie flow naar beneden.

Op dat moment was ik nog meer aan het genieten dan aan het afzien. Begrijp me niet verkeerd, ik was ook aan het afzien maar ik was goed voorbereid waardoor het genieten op dat moment toch nog de overhand haalde.

Net toen ik in gedachten tegen mezelf zei dat ik toch beduidend minder wortelpaden onder mijn wielen geschoven kreeg dan ik verwacht had, doemde voor mij het meest intense wortelpad ooit op.

Dit kon geen toeval zijn. Mijn onbewuste moet het geweten hebben… Pittig, technisch maar op één klein stukje na was het nog goed te doen. Mijn hartslag, die ging wel voor het eerst echt de hoogte in.

Op de klimmen had ik me voorgenomen goed op hartslag te rijden en deze niet te hoog te laten pieken, het was immers nog vroeg en ik wou nog niet teveel pijlen verschieten.

Na het 4e gaatje in mijn Stoneman kaart had ik nog een dikke 120 km en 6 bergtoppen voor de boeg. Het einde was dus nog lang niet in zicht. 

Jubileum checkpoint

Dankzij een beetje opzoekingswerk vooraf wist ik dat ik rond kilometer 80 de befaamde Stoneman Boxenstop zou passeren. Maar voor het zover was moest ik nog langs het nieuwe jubileum checkpoint van Oberbecken / Markersbach.

Jubileum Checkpoint Oberbecken Markersbach

Het Oberbecken Markersbach is een stuwmeer dat deel uitmaakt van een grote pompaccumulatiecentrale in Saksen, waar energie wordt opgeslagen voor gebruik tijdens piekmomenten. Recent zijn er zonnepanelen geïnstalleerd om duurzame energie te genereren en de efficiëntie van het systeem verder te verhogen.

Waarom dit precies een checkpoint geworden is vraag ik me nog steeds af. Van het stuwmeer was niets te zien dankzij de muur van zonnepanelen aan de rechterkant van het pad. Na een korte eetpauze en het bijsmeren van mijn ketting zette ik mijn weg dan ook maar snel verder.

Het was trouwens erg droog en stoffig, vandaar dat mijn ketting toch al een likje extra olie kon verdragen. Mij hoorde je alvast niet klagen want dit heb ik veel liever dan modder en nattigheid…

Stoneman Boxenstop

De boxenstop bevindt zich gewoon in iemands tuin en je rijdt er quasi recht binnen. Hier kan je even uitrusten en je drankvoorraad weer aanvullen. Er staan zelfs 2 koelkasten met daarin drank zoals Coca Cola, Erdinger en andere energierijke drankjes. In het geldkistje kan je dan een vrijwillige bijdrage achterlaten, wat ik uiteraard ook gedaan heb.

Frigo’s en post-it wall

Zelfbediening voor vrije bijdrage

Je kan ook een boodschap achterlaten voor de lieve mensen die dit ingericht hebben en geheel op de goodwill van de Stoneman Bikers rekenen! Fantastisch vond ik het!

Alle faciliteiten bij de Boxenstop

Enkele van de zitplaatsen

Omdat de boxenstop ongeveer op de helft lag was ik niet met een overvolle drinkzak moeten vertrekken waardoor ik wat meer ruimte had voor andere spullen (lees: veel voedsel) en ik mijn USWE rugzak überhaupt nog dicht kreeg.

De aanloop richting deze befaamde rustplaats was er ook alweer eentje om, na de calvarietocht in de bobbaan richting de Pöhlberg, U tegen te zeggen. Een iet wat moeilijker berijdbaar pad vol stenen deed me smachten naar de boxenstop en zijn verfrissingen.

De ellende hield echter niet op want na dit korte intermezzo ging het, niet geheel verrassend, weer vrij steil omhoog… Pittig en uitdagend was het dus zeker en vast wel!

Bikepark time!

Ik vertelde je al dat er 3 bikeparken in deze Stoneman route de revue passeren. Ik had er even op moeten wachten maar na een dikke 90 km was het eindelijk zo ver en mocht ik het beste van mezelf geven in het Rabenberg trailpark, overigens het eerste trailcenter van Duitsland.

Hoewel ik dacht dat je voornamelijk de makkelijkere lijnen voorgeschoteld zou krijgen werd het op een gegeven moment toch behoorlijk pittig en iets technischer, maar wel nog steeds doenbaar.

Na de eerste trail mistte ik ergens een bordje waardoor ik via een switchback trail mijn skills nog een keertje op de proef mocht stellen. Deze trail was, net zoals de eerste, erg leuk en uitdagend. Onderaan kon ik weer inpikken op de route en mocht ik op eigen beenkracht het bikepark weer omhoog fietsen…

Gelukkig wordt deze immens lange en steile klim wel beloond. In eerste instantie met het checkpoint van Rabenberg en de gigantische Stoneman steen. Hier moest ik wel een kiekje schieten…

Checkpoint Rabenberg

De echte beloning die volgde was wederom een afdaling over één van de trails van het bikepark. Het viel me op dat de bordjes die de weg wezen zowel rood als zwart kleurden. Je daalde dus af over de moeilijkere trails in het bikepark.

Dit werd op bepaalde momenten behoorlijk technisch maar wederom nog steeds doenbaar. Bij één drop sloeg de twijfel heel even toe waarna ik instant besliste het zeker voor het onzekere te nemen en even af te stappen…

Ik kom niet zo heel erg vaak in bikeparken en als ik het al doe beperk ik me meestal tot de makkelijkere lijnen, maar dit smaakte toch naar meer. Ongelooflijk leuk dat dit in de route verwerkt zit en er zouden er nog 2 volgen…

Het zware Tsjechische gedeelte

Inmiddels had mijn Stoneman kaart al 6 gaatjes wat betekende dat er nog 4 te gaan waren. Ik zat ondertussen ook al dik over de helft, althans toch qua afstand. Op vlak van hoogtemeters zat er nog wat aan te komen… De 4 volgende bergtoppen lagen allemaal op meer dan 1000 meter hoogte…

En toegegeven, het begon allemaal toch iets minder vlot te gaan. De passage door het bikepark was super leuk, maar het was ook een aanslag op mijn lichaam, zowel fysiek als mentaal. Fysiek omdat je toch wat impacts te verwerken krijgt en mentaal omdat je toch een bepaalde focus moet houden om heelhuids en met een bepaald tempo over de trails te kunnen scheuren.

Mijn maag begon helaas ook weer wat tegen te werken. Hiervoor ben ik momenteel op zoek naar de oorzaak (waarschijnlijk de voeding) en de oplossing… Het moest dan maar iets trager, opgeven daar dacht ik helemaal niet aan.

De Auersberg (1019m) was het laatste checkpoint op Duitse bodem. Daarna ging de route de grens met Tsjechië over. De beklimming naar de top van de Blatensky Vrch op 1043 m hoogte had me helemaal gesloopt. Twee met stenen bezaaide en immens steile stukken moest ik noodgedwongen al stappend afhaspelen, wat overigens ook niet van de poes was. 

Op voorhand had ik gedacht dat het allemaal wel zou meevallen, maar dit soort beklimmingen wil je niet in het tweede deel van een ultratocht als de deze…

Gelukkig was er op de top een kraampje met drank dat ook daadwerkelijk open was. Op de andere bergtoppen was er niet zo heel erg veel animo. Hier heb ik, achteraf gezien, wat te lang halt gehouden. De drank was wel spotgoedkoop. Ik zat immers op Tsjechische bodem. Ik was wel erg gul met fooi, tot blijdschap van de uitbater…

Terwijl ik zat na te hijgen en te bekomen hoorde ik het in de verte een beetje rommelen. Ik had het weerbericht obsessief in de gaten gehouden de voorgaande dagen. Het veranderde bijna dagelijks maar ik was opgelucht dat er ’s maandags bij een laatste check quasi geen regen of onweer voorspelt was. Er was rond 18u slechts een kleine kans op wat gedruppel en een donderslag…

Goud in zicht!

Ondanks de vermoeidheid besefte ik dat ik er bijna was. De gouden steen lonkte en was nog maar slechts 2 gaatjes in mijn Stoneman kaart van me verwijderd.

De voorlaatste etappe bracht me naar de Plešivec (Pleßberg in het Duits), ook weer een bergtop op meer dan 1000 meter hoogte. En daar stond ook het tweede bikepark van de dag op me te wachten.

In dit bikepark ga je via de blauwe “Helen” trail van 5,5 km slingerend weer naar beneden. Dit is de makkelijkste lijn in het bikepark en deze is erg flowy waardoor je ook makkelijk snelheid kan houden. Ohja, voor je aan deze leuke trail kan beginnen mag je naar de top van de berg klimmen waar ook het checkpoint op je staat te wachten.

Het eerste gedeelte van de klim gaat vrij steil omhoog. Naarmate je dichter bij de top komt wordt het pad verhard en krijg je iets meer bochten waardoor de hellingsgraad wat gemoedelijker wordt. Ik was er niet rouwig om. 

Uitzicht op de Plešivec

Toen ik aan het checkpoint stond begon de hemel toe te trekken en werd het toch wel wat donkerder. Het uitzicht was wel heel erg mooi. Daarnaast begonnen er ook steeds meer druppels te vallen. Omdat er een afdaling te wachten stond besloot ik wat extra kleding bij aan te trekken. Genietend van de afdaling hoopte ik dat het weer niet verder zou omslaan…

5,5 kilometer afdalen via een flow trail neemt natuurlijk niet zo veel tijd in beslag. Aan het einde van de trail zocht ik even naar de pijl die me richting de laatste bergtop zou leiden. Al had ik hiervoor nog wel 30 km te gaan, met daarin op de koop toe nog de langste klim van de dag (11km en dik 600 hoogtemeters).

Toen ik de juiste richting gevonden had zonk de moed voor de eerste keer echt in mijn schoenen. Ik keek recht tegen een muur op. Een muur van “slechts” enkele honderden meters maar wederom immens steil en voor mij op dit moment in de route veel te steil om al fietsend af te leggen. Halverwege heb ik me ook nog even in de kant gezet want ook al wandelend was dit geen sinecure.

Helaas moest het echte leed toen nog komen…

Gouden droom in duigen

Het pad naar mijn derde gouden Stoneman steen, en de tweede in 2024, lag open. Mentaal lag voor mij het eindpunt bovenop de top van de Klínovec (Keilberg) waar ook het laatste checkpoint voor mij lag.

De 11 km lange klim met 600+ hoogtemeters die daarvoor eerst nog overwonnen moest worden zou de laatste epische inspanning worden om daarna gezwind via het derde bikepark van de dag richting eindstreep af te dalen…

In het eerste deel van deze laatste etappe kreeg ik wat gedruppel over me heen maar echt erg was het niet. Hier en daar werden de paden, die tot dan superdroog waren gebleken, ietsje natter.

Ik had op dat moment geen idee wanneer de klim zou beginnen. Ik wist wel dat dit in het stadje of dorpje Jáchymov zou zijn, maar die naam had ik nog nergens gezien…

Na een klimpartij bevond ik me op de top van een skipiste die ook weer afgedaald moest worden. Dit ging in een razende vaart. En net zo snel als de afdaling sloeg op dat moment het weer helemaal om.

Bliksem, donder en een gitzwarte lucht, ik was er niet helemaal gerust meer in. Als klap op de vuurpijl gingen de hemelsluizen plots volledig open. Het is moeilijk om te beschrijven wat er toen precies gebeurde maar dit had ik nog nooit eerder meegemaakt, niet op en niet naast de fiets.

In minder dan een minuut was ik volledig doorweekt, onderkoeld en waren de singletracks omgedoopt tot kolkende rivieren en modderstromen.

Mijn gps begon te flippen door de druppels op het scherm en wat ik ook probeerde (ik trachtte het scherm te locken), hij reageerde enkel nog op de druppels. Ik zat midden in het bos en begon toch lichtjes schrik te krijgen gezien de bliksem erg fel en heel erg dichtbij was.

Het enige wat ik toen nog dacht was: “Ik moet maken dat ik uit het bos ben”.

Ik kon gelukkig vrij snel een pad kiezen dat me aan een hotel deed uitkomen waar ik aan de ingang kon schuilen.

In een fractie van een seconde had ik beslist om mijn gouden poging te staken, puur uit veiligheidsoverwegingen. 

Mijn gps tikte af op 157,2 km en 3833 hoogtemeters. Gelukkig was het ding al wat opgedroogd en kon ik de rit bewaren… Toen viel me te binnen dat ik in feite aan het begin van de laatste klim stond en in totaal een kleine 20 km van het einde, goud was zo dichtbij…

Ik had echter weinig tijd om te balen want ik was aan het bevriezen en moest uiteraard nog aan ons appartement geraken. Je vergeet op zo’n momenten dat je telefoon met spraak aangestuurd kan worden. Net zoals mijn gps sprong mijn telefoonscherm alle kanten op terwijl ik Elke trachte te bellen. Gelukkig lukte het toch om het scherm relatief droog en bedienbaar te krijgen, hoewel echt alles doorweekt was…

Door weer en wind, en in een voor haar onbekende omgeving, tufte Elke met de auto mijn kant op om me op te pikken. Wat was ik blij toen ik de auto zag arriveren en ik eindelijk wat kon opwarmen. De hete douche na thuiskomst duurde veel langer dan gewoonlijk en deed ongelooflijk veel deugd…

Van teleurstelling was op dat moment nog steeds weinig sprake want ik wist dat ik de juiste beslissing genomen had, hoe hard ze achteraf ook bleek te zijn… Na een rijkelijke maaltijd en de rust weer terug gevonden te hebben kreeg ik toch wat meer mixed feelings. De boodschappen van het thuisfront deden me echter snel weer beseffen dat er meer is dan een gouden steen en een rit uitrijden.

Ik besloot nog diezelfde dag het Stoneman Miriquidi hoofdstuk af te sluiten… De natuur had beslist en dergelijke overmacht heb je gewoon niet zelf in de hand. Daar moet je je bij neerleggen of het blijft aan je vreten… Ik koos op dat moment voor het eerste.

Van Teleurstelling naar Brons: Accepteren en Doorgaan

De day after hadden we een wandeling gepland. Van mijn benen had ik eigenlijk vrij weinig last, waardoor de wandeling vlotjes verliep. We snuifden wat Tsjechische cultuur op en namiddag gingen we nog een keertje terug naar Oberwiesenthal, waar overigens het officiële startpunt van de Stoneman is.

Hier vind je ook een grote versie van de trofee waar je als mountainbiker uiteraard mee op de foto moet!

We gingen ook opnieuw een kijkje nemen op de Fichtelberg en na het avondeten passeerden we nog even op de Klínovec. Tijdens die momenten kwamen we verschillende mountainbikers tegen en begon ik toch opnieuw de teleurstelling te voelen omdat ik de Stoneman niet had kunnen finishen…

Op de Klínovec gingen we ook even kijken hoe de route eigenlijk verder zou lopen want je moest immers nog door het bikepark. Toen we het bikepark gevonden hadden zag ik dat de blauwe lijn afgesloten was.

Ik had in het begin van de dag de knop omgedraaid en me voorgenomen om op de laatste dag van ons verblijf de blauwe en rode lijn in het bikepark te gaan fietsen. Dat zou het dus niet worden gezien de blauwe afgesloten was, balen!

Azur & Rubin trail Bikepark Klínovec

Toen, en mede door de vele mountainbikers te zien, begon het opnieuw te dagen en besliste ik om de Stoneman toch nog af te maken. Ik knutselde een route in elkaar zodat ik naast de 20 km van de route ook nog wat extra kon mountainbiken. Je bent immers niet elke dag in het Ertsgebergte.

Op donderdag ochtend dropte Elke me waar ik op dinsdag noodgedwongen de handdoek in de ring had moeten gooien. Ik mocht meteen aan de 11 km lange klim beginnen. Het begin van deze klim was het steilste maar ging gelukkig over verharde wegen.

Na ongeveer 3,5 kilometer ging de klim offroad verder over brede paden, weliswaar met de nodige stenen. Voor ik dinsdag aan de rit begon had ik een beetje schrik voor deze klim, maar achteraf gezien viel deze reuze mee. Ok, hij is lang en je overbrugt meer dan 600 hoogtemeters, maar op de eerste kilometers na is deze niet overdreven steil.

Wel moet ik bekennen dat als je deze op het einde van je Stoneman rit (in 1 dag) moet bedwingen, deze ongetwijfeld geen lachertje zal zijn… Ik was stiekem een beetje blij dat ik deze klim met relatief frisse benen kon doen…

Ik was dan ook sneller boven dan gedacht, het leek zelfs alsof ik superbenen had die dag.

Bovenop de berg ramde ik het laatste gaatje in mijn Stoneman kaart. Het was dan geen goud geworden maar aangezien het donderdag was had ik de tocht alsnog in 3 dagen geklaard, wat goed was voor een bronzen plak.

En zo was ik dan meteen ook een officiële finisher! Ik had weliswaar goud verloren, maar ik had ook brons gewonnen… Het is maar hoe je het bekijkt. Ik vond het in elk geval geweldig!

Uiteraard werd dit diezelfde dag nog gevierd met een Tsjechisch biertje én het Stoneman Finsher t-shirt (wat ik overigens al had na de Stoneman Arduenna van 2024).

Rubin trail in bikepark Klínovec

De Stoneman route gaat via de rode Rubin trail lekker naar beneden. Hoewel het een rode trail is, was deze niet heel erg technisch. Halverwege de afdaling verlaat je de trail om richting Boží Dar (een heel erg mooi dorpje) te fietsen waar je nog een X-Cross track voor de wielen krijgt. 

De route was dus compleet, maar in plaats van naar het appartement te fietsen besloot ik om de Rubin trail nog een keertje te fietsen, maar dan helemaal tot beneden. In totaal daal je 8 km lang af over een flowy trail met heuveltjes, jumps en kombochten. Heel erg technisch wordt het niet.

Toen ik beneden was vervolgde ik mijn zelf getekende route maar tot mijn verbazing zag ik Stoneman bordjes staan.

De geel-groene wegwijzers van de Stoneman Miriquidi

Dit bleken dus de bordjes te zijn voor wanneer je de Azur (blauwe) trail naar beneden neemt in plaats van de rode. Hoewel de GPX via de rode trail gaat, is de route via beide trails uitgepijld.

Echter als je de blauwe route neemt beland je helemaal onderaan het bikepark waar je de lift weer omhoog kan nemen. De volledige Rubin trail eindigt ook hier vandaar dat ik er was.

De Stoneman route echter, die doet niet aan liften. Tijdens de klim op de terugweg overbrug je een dikke 400 hoogtemeters, wat ongeveer het dubbele moet zijn van wanneer je de rode trail (tot in de helft) genomen zou hebben…

Bovenstaande is goed om te weten, zeker als de Klínovec in het laatste gedeelte van je Stoneman rit zit… Zit je op je tandvlees, neem dan zeker de kortere rode Rubin trail, want dan is de klim op de terugweg korter…

Nog eens?

Toen ik dinsdag onderweg was heb ik toch op enkele momenten tegen mezelf gezegd dat dit de laatste goudpoging zou worden. Ik had het bergachtige toneel van deze Stoneman toch lichtjes onderschat moet ik eerlijk toegeven.

Het was allemaal goed berijdbaar maar de klimmen naar de bergtoppen waren soms belachelijk steil. Dat een hele dag volhouden is niet makkelijk en een aanslag op je lichaam, hoe goed je ook getraind bent of hebt.

Daarnaast begon ik iets over halfweg wederom last te krijgen van mijn maag. Ook niet bevordelijk voor de motivatie want het is geen leuk gevoel en echt diep gaan, wat soms nodig bleek te zijn, gaat dan niet meer.

Echter nadat ik vrijdag de rit toch voltooid had begon het haast meteen weer te kriebelen… 

Hoewel ik er ondertussen vrede mee heb en uiteraard heel erg blij ben met mijn bronzen plak, ben ik toch nog steeds gemotiveerd om alsnog voor een gouden Stoneman Miriquidi te gaan.

In feite ben ik er onbewust alweer mee bezig. Bij thuiskomst heb ik de maagproblemen eens voorgelegd aan onze biotencor. Deze gaf een duidelijke oorzaak aan waar ik momenteel verder onderzoek naar aan het doen ben…

Zodra ik een pasklare en werkende oplossing hiervoor kan vinden, dan is er eigenlijk niets wat me nog kan tegenhouden. De zin is er, de benen kunnen het en mentaal zit het ook helemaal goed… to be continued…

Ohja, de route ga ik misschien ook wel wat anders indelen door de Tsjechische bergtoppen als eerste te tackelen. Zo heb ik meteen ook het mooiste (en minder zware) Duitse gedeelte in de tweede helft van de rit…

Skigebied in de zomer, een echte aanrader!

Tot zover mijn Stoneman Miriquidi avontuur. Zoals je hebt kunnen lezen loopt niet alles altijd zoals je wil en moet je soms in een fractie van een seconde keuze’s maken. 

Achteraf gezien sta ik nog steeds 100% achter mijn keuze om de rit te stoppen en aan mijn eigen veiligheid te denken. Heelhuids thuiskomen is immers altijd mijn eerste prioriteit.

Niet onlogisch lijkt me, zeker gezien het feit dat ik dergelijke ritten ook altijd alleen fiets. Dit is een bewuste keuze want het is niet makkelijk om mensen te vinden die zulke ritten in 1 dag willen doen, laat staan iemand te vinden die dan ook nog eens (quasi) hetzelfde niveau heeft.

Anyway, alle keuze’s die je maakt hebben bepaalde gevolgen. Het gevolg van mijn keuze was dat ik nog twee dagen, samen met Elke, optimaal heb kunnen genieten van onze vakantie en het uitzonderlijk mooie weer (25°C).

De streek en omgeving rondom Oberwiesenthal is een skigebied maar ook in de zomer valt er heel wat te beleven. Naast de Stoneman kan je er uiteraard ook wandelen. Zo wandelde Elke de Sylke Otto Tour van dik 20 km (over de twee hoogste bergtoppen) terwijl ik de Stoneman route aan het fietsen was.

De dag voor mijn gouden poging gingen we samen in de O’THAL Coaster en waren we bijna op pad met Monsterroller offroad e-steps. Helaas was de uitbater zéér onvriendelijk en hebben we dat maar aan ons voorbij laten gaan. Dit was trouwens onze enige slechte ervaring in deze streek. 

Onze vakantie sloten we af op de hoogste top (Klínovec) met een prachtige zonsondergang.

Sunset at Klínovec

Uiteraard had ik net daarvoor nog even geposeerd met het Stoneman bord waar ik donderdag alsnog het laatste gaatje in mijn kaart geknipt had… Dat mountainbiken zit er toch diepgeworteld in haha!

Checkpoint Klínovec